Umudu Yeniden İnşa Etmek: "Geçer Bu Günler" Değil, "Nasıl Değiştiririz?" Denklemi
“Geçer bu günler” bir teselli olabilir; bir denklem değildir. Umudu yeniden kurmak, “nasıl değiştiririz” sorusunu bugünün işine bağlamaktır.
Sorunun Tanımı
Pasif bir kabulleniş ve öğrenilmiş çaresizlik hissi.
Pasif kabulleniş ve öğrenilmiş çaresizlik, genci haklı bir yorgunlukta bırakır. Yorgunluk anlaşılırdır. Ama “nasıl olsa değişmez” cümlesi, değiştirebilecek ilk adımı da siler. Umut, sahte bir neşe değildir. Sorumluluk alınabilen bir işin görünür olmasıdır.
Umut, 'geçer bu günler' dendiğinde ertelemeye döner. Erteleme, genci bekleyene çevirir. Bekleyen genç, değiştirme işini başkasına bırakır. Bırakılan iş, umudu da inceltir. İncelen umut, sonra karamsarlık diye teşhis edilir.
Bu iş duyurulmakla bitmez. Cümle, bu hafta kimin üstleneceği yazılmazsa yine rafta kalır. Rafta kalan tespit, genci haklı ama yalnız bırakır. Yalnız bırakılan genç, doğruyu bilmenin hayatı değiştirmediğini görür.
Çözüm Önerisi ve 2040 Vizyonu
Şikâyet etmek yerine sorumluluk alan, çözüm üreten ve geleceği bugünden inşa eden proaktif gençlik hareketi.
2040’ın gençliği, şikâyeti biriktirmek yerine çözüm üretir ve geleceği bugünden kurar. Proaktif olmak, her şeyi üstlenmek değil, bir dosyayı, bir mahalleyi, bir atölyeyi sahiplenmektir. Hareket, gürültülü bir kalabalık değil, tekrarlanan küçük işlerin ağıdır. Umut, o ağın dağılmamasıdır.
Nasıl değiştiririz sorusu, sorumluluğu alınabilen bir iş görünürse cevap bulur. Görünmeyen iş, büyük lafla kapanır. Büyük laf, pazartesiyi değiştirmez. Değiştiren, gencin bu hafta dokunabildiği küçük bir kamu işidir.
Bu iş duyurulmakla bitmez. Cümle, bu hafta kimin üstleneceği yazılmazsa yine rafta kalır. Rafta kalan tespit, genci haklı ama yalnız bırakır. Yalnız bırakılan genç, doğruyu bilmenin hayatı değiştirmediğini görür.
Uygulanabilir İlk Adım
"Yeni.tc" benzeri platformlarla gençlerin çözüm fikirlerini eyleme dönüştürecek ulusal fikir ve eylem imece ağının kurulması.
Yeni.tc benzeri bir platformda gençlerin çözüm fikrini eyleme çeviren ulusal bir imece ağı, bu denklemin ilk halkasıdır. Ağ, beğeni toplamaz; fikri bir ilk adım, bir sorumlu ve bir tarihle eşler. Bir fikir, bir mahallede veya bir okulda denendiyse haritaya işlenir. “Nasıl değiştiririz” sorusu, o denemeyle cevaplanmaya başlar.
İlk deneme, umudu bir duygu olarak değil, dağılmayan bir ağ olarak kurar. Ağ; aynı işe bakan, aynı saatte buluşan, biten işi gösteren insanlardır. İnsanlar dağılırsa umut yine slogana döner. Slogan değil, tekrarlanan deneme umudu ayakta tutar.
Bu iş duyurulmakla bitmez. Cümle, bu hafta kimin üstleneceği yazılmazsa yine rafta kalır. Rafta kalan tespit, genci haklı ama yalnız bırakır. Yalnız bırakılan genç, doğruyu bilmenin hayatı değiştirmediğini görür.