Mahallede Söz Hakkı: Park, Işık ve Akşam Saati Gençlerle Konuşulsun
Akşam mahallede nasıl geçiyor, çoğu zaman gençlere sorulmaz. Yazı, park, ışık ve saati birlikte konuşmanın sade bir düzenini anlatır.
Park, ışık ve akşam saati teknik işler gibi durur. Genç için ise günün bittiği yerdir. Spor, buluşma, eve dönüş. Bu üçü konuşulmadan yapılan düzenleme, gündüzün fotoğrafına benzer; akşamın hali eksik kalır.
Söz hakkı, her isteğin uygulanması değildir. Uygulanan şey, sorunun duyulmasıdır. Kısa bir yürüyüş yeter. Gençler kendi rotalarını anlatır: hangi bank karanlık, hangi saat park boşalıyor, hangi yol eve dönerken kesiliyor. Anlatı, şikâyet yağmuru olmasın diye üçe indirilir.
Mahalle masası bu üç notu ciddiye alır. Birini bu ay yapabileceği iş olarak ayırır. Diğer ikisine neden bekleyeceğini söyler. Bekleyen iş kaybolmaz. Kaybolursa genç bir daha yürümez.
Akşam saati özellikle konuşulmalıdır. Erken kapanan saha, geç kalan kütüphane, ışıksız köşe aynı cümlenin parçalarıdır. Gençten ‘daha çok eğlence’ istenmez. İstenen, güvenli ve sakin bir akşamın mümkün olup olmadığıdır.
Söz hakkı bir kerelik anketle kapanmasın. Bir ay sonra aynı köşe yeniden yürünür. Değişen yer işaretlenir. Değişmeyen yer de. Böylece mahalle, genç hakkında değil gençle konuşmuş olur.
Bu metin bir Yeni.tc vizyon yazısıdır. Olay haberi değildir; bir gencin, bir okulun veya bir ilçe masasının ertesi güne koyabileceği soruyu ve ilk adımı çerçeveler.