Şikâyet Defteri Değil, Çözüm Defteri: Bir İlçenin Açık Fikir Sayfası
Açık sayfa, biriken öfkeyi değil, yazılmış sonraki adımı tutar. Yazı, ilçenin çözüm defterini nasıl kuracağını anlatır.
Şikâyet defteri dolması kolay bir raftır. Çünkü eksik her yerdedir. Çözüm defteri daha yavaş dolar, çünkü her satır bir sonraki adımı taşımak zorundadır. İlçenin açık fikir sayfası, bu yavaşlığa razı olursa işe yarar.
Sayfaya giren fikir dört kutuyu doldurur. Ne eksik. Kim etkilenir. İlk küçük adım ne. Bu adımı kimle konuşmak gerekir. Dördüncü kutu boşsa satır yayınlanmaz; taslakta kalır ve yazarına bir soru döner. Soru, genci azarlamak için değil, cümleyi bitirmesi içindir.
Açık olmak, her satırın uygulanacağı anlamına gelmez. Anlamı, satırın kaybolmamasıdır. İlçe masası ayda bir, sayfadaki üç satıra cevap yazar: başladı, bekliyor, bu masanın işi değil. Üçüncü cevap da dürüst bir çözümdür, çünkü genci yanlış kapıda bekletmez.
Sayfa, hakaret ve hedef gösterme yeri değildir. Fikir, kişiye saldırarak değil işi tarif ederek yazılır. Tarif etmeyen satır düşer. Düşmesi sansür değil, defterin türünü korumaktır. Tür korunmazsa çözüm sayfası da şikâyet duvarına döner.
Genç, kendi satırının akıbetini görebilmelidir. Göremezse bir daha yazmaz. Görürse defter, ilçenin hafızası olur. Hafıza, beş yıl sonra ‘bunu daha önce de konuşmuştuk’ demeyi sağlar. O cümle, umutsuzluk değil sürekliliktir.
Bu metin bir Yeni.tc vizyon yazısıdır. Olay haberi değildir; bir gencin, bir okulun veya bir ilçe masasının ertesi güne koyabileceği soruyu ve ilk adımı çerçeveler.